Één jaar na de beide aanslagen in en rond mijn Vlaamse hoofdstad Brussel, moet ik helaas zeggen : het is daarna niet gestopt. "Het stopt niet. Niet vanzelf."
Oh ja, wij proberen te begrijpen. Wij proberen te verwerken. We zijn allemaal maar mensen, oh ja. En we moeten allemaal samen verder. Solidair. Oh ja. "Tous ensemble." Staat er groot geschilderd op de binnenmuren van het metro-station van Maalbeek op amper 2/300 meter van het Brusselse Europees Parlement.
Maar collega's : dit was was géén natuurramp. Dit is ons niet "overkomen". Dit werd ons ààngedaan. Door medemensen. Dit was niet onvermijdelijk. Dit had vermeden moeten worden. Kunnen worden.
Al die vele aanslagen in Europa worden bijna uitsluitend gepleegd in dié landen die in het verleden grote moslimgemeenschappen in hun samenleving hebben opgenomen.Of moet ik zeggen "té grote" moslimgemeenschappen? Is er een fataliteit in die zaak van het terrorisme, waardoor het verband tussen immigratie en terreur onvermijdelijk is?
Daders van Brussel waren veroordeelde en weer vrijgelaten criminelen. Ze maakten gebruik van de open grenzen van Europa, van onze vrijheid om te reizen, goederen te vervoeren. Allemaal dingen waar we zo trots om zijn. Maar die door terroristen tégen ons gebruikt worden. Onze manier van leven waar we zo trots op zijn maar die door aangroeiende generaties moslims als onaanvaardbaar wordt gezien.
Wat we sinds de aanslagen van Londen "home grown terrorisme" noemen, groeit uit tot een ernstige onverenigbaarheid met onze cultuur op ons territorium.
Wij moeten hàndelen. Deze naïeve massa-immigratie, deze domme volksverhuizing moet stoppen. En we moeten onze maatschappij besturen op een manier die altijd en overal aan iedereen duidelijk maakt dat wij ons niet aan die manier van leven gaan aanpassen. Duidelijk maken: pas u aan aan onze manier van leven of verhuis zèlf. Het is dringend want de les van 22 maart vorig jaar is: terrorisme stopt niet. Niet vanzelf.
